Մոնիկ Բոնդոլֆի-Մասրաֆ

Նախագահ

Հորս ծնողները ծագմամբ արևելյան Անատոլիայի Սամսունի և Թոքաթի շրջաններից են։ Այնտեղից նրանք գաղթում են Եգիպտոս, այնուհետև 1920թ․-ին հասնում Շվեյցարիա։

Պապս սկսում է զբաղվել Իվերդոնի բուժիչ տաք հանքային ջրի զարգացմամբ և շահագործել հանքային ջրի մի աղբյուր, որին տալիս է Արգինա անունը՝ ի հիշատակ 10-րդ դարի վերջում հայոց կաթողիկոսների նախկին նստավայրի Թուրքիայի արևելքում՝ Անի քաղաքի մոտակայքում։
1997թ․-ի աշնանը ես բացահայտում էի Հայաստանը «Կոմիտաս» երգչախմբի հետ միասին, որի կազմում երգում էր ամուսինս։ Այդ ճանապարհորդությունը փոխեց իմ կյանքը։ Ցնցված հայերի մշակութային բարձր մակարդակի և տնտեսական ծանր կացության միջև հսկայական տարբերությամբ՝ որոշեցինք անհապաղ օգնություն ցուցաբերել և օգնել հայ երիտասարդներին մնալ իրենց երկրում ու այնտեղ կերտել քաղաքացիական հասարակություն։ Գործունեություն ծավալեցինք մասնավորապես Գյումրիում՝ Արգինայից ոչ հեռու (այժմ՝ Թուրքիայում), կամ Արևմտյան Հայաստանից գաղթած հայերով բնակեցված նույնանուն Արգինա գյուղում (Արմավիրի մարզ, ՀՀ), որը հայտնի է իր քաղցրահամ ծիրանով։

Լինելով ֆրանսերենի և փիլիսոփայության նախկին ուսուցիչ՝ այժմ ժամանակիս մեծ մասը տրամադրում եմ «ԿԱԶԱ»-ին աջակցելու գործին Եվրոպայում՝ ֆոնդեր հայթայթելով, Հայաստանում՝ տարեկան մի քանի անգամ կիսվելով աշխատանքային մեթոդներով և արժեքներով սկսած անձի նշանակությունից («պերսոնալիզմ»), կանանց աջակցությունից մինչ ֆրանկոֆոնիայի խթանում և զբոսաշրջության զարգացում։ Վերջինիս համար Եվրոպայում կամավոր հանդես եմ գալիս որպես ներկայացուցիչ:

Ուրախությամբ եմ աջակցում «ԿԱԶԱ»-ում մեր երիտասարդների ինքնուրույնության կայացմանը և հիանում մեզ հավատարմորեն աջակցող բոլոր կազմակերպությունների և անհատների մեծահոգությամբ։

Կարդալ ավելին

Դարիո Բոնդոլֆի

Ֆինանսական պատասխանատու

Հայաստան գալու երկու պատճառ ունեի՝ կինս, ով ծագումով հայ է, և երգը։ Եկա 1997թ․-ին «Կոմիտաս» երգչախմբի հետ՝ տոնելու վերջինիս տասնամյակը։

Միանգամից մեծ սեր զգացի այս ժողովրդի նկատմամբ, որն այնքան փայլուն մշակույթ ուներ, սակայն առճակատված էր տնտեսական ծայրահեղ իրավիճակի։ Երգչախմբի անդամներով հիմնեցինք «ԿԱԶԱ»-ն և այդ ժամանակվանից ի վեր ավելի քան 50 անգամ այցելել եմ Հայաստան՝ աջակցության և կայուն զարգացման ծրագրեր իրականացնելու համար։

Տարբեր հիմնադրամների և «ԿԱԶԱ»-ի բարեկամների աջակցության շնորհիվ իրականացրած ավելի քան 40 շինարարական ծրագրերի միջոցով բացահայտեցինք Հայաստանի բազմաթիվ գյուղական համայնքներ և հասկացանք գյուղատնտեսությանն աջակցելու կարևորությունը՝ որպես երկրի սնման աղբյուրներից մեկը՝ հեռավոր շրջանները դատարկվելուց զերծ պահելու համար։

Լինելով թոշակառու ուսուցիչ՝ ուրախ եմ, որ կարողանում եմ մշակել և հայ երիտասարդներին փոխանցել կառավարման գործիքներ և մարդկային զարգացման հմտություններ։

Կարդալ ավելին

Վերոնիկ Ժիրարդե

Անդամ

«Եթե ուզում ես ճանաչել հայկական մշակույթը, պետք է Հայաստան գնաս:» 

Այսպես էր ինձ ասում ծագումով հայ մորական պապիկս՝ ծնունդով Կենտրոնական Անատոլիայի Կայսերի բնակավայրից: 1974 թվականն էր, ես 18 տարեկան էի, իսկ Հայաստանը՝ ԽՍՀՄ-ի կազմում:

Շատ տարիներ անց՝ 2003թ., Մոնիկ Բոնդոլֆիի և «ԿԱԶԱ»-ի շնորհիվ ես իրագործեցի պապիս խորհուրդը: Ես բացահայտեցի հնագույն պատմության ժառանգորդ մի երկիր: Ինձ ցնցեց տնտեսական ու քաղաքական իրավիճակի և հայկական ընդունելության ու մշակույթի հարստության միջև հակադրությունը: Հիմնադրամի միջոցով ես հանդիպեցի իրենց երկրին շատ կապված երիտասարդների՝ շահագրգռված կերտելու նրա ապագան: Տպավորվեցի նրանց խիզախությամբ, ունակություններով, աշխարհի հետ առնչվելու և աշխարհի առաջ բացվելու իրենց ցանկությամբ: 

2003-2018թթ. ընթացքում ես «ԿԱԶԱ»-ի հետ բազմաթիվ անգամներ ճամփորդեցի Հայաստան և հնարավորություն ունեցա ականատես լինելու այս կառույցի բացառիկ զարգացմանը: Ես հիացած եմ հիմնադրամի ծրագրերի տեղինությամբ և դրանց միջև եղած գործակցությամբ, հիմնադրամի թիմերի, աշխատակիցների ու կամավորների եռանդով, ինչպես նաև այն կապերով, որ «ԿԱԶԱ»-ի միջոցով ստեղծվել են Շվեյցարիայի, Ֆրանսիայի և Հայաստանի միջև: Քանզի «ԿԱԶԱ»-ն ամենից առաջ խորապես մարդկային պատմություն է, ճամփորդություն, որ նրա հիմնադիրները սկսել են՝ լսելով իրենց սրտի կանչը: Իրենց հսկայական հանձնառության, Ռոբեր Դոլդուրյանի շատ կարևոր ներդրման և հմտությունների մի ամբողջ ցանցի շնորհիվ հայաստանյան թիմը մասնագիտացել է՝ ստանձնելու համար ծրագրերի կառավարման պատասխանատվությունը և հայթայթելու վերջիններիս ֆինանսավորման մի նշանակալի մաս: «ԿԱԶԱ»-ն կարողացել է զարգանալ՝ միևնույն ժամանակ ամուր կառչած մնալով իր արժեքներին: 

20 տարի որպես ֆիզիոթերապևտ աշխատելուց և զուգահեռաբար ժամագործական ընտանեկան ձեռնարկություն ղեկավարելուց հետո ես դարձա մասնավոր մի հիմնադրամի նախագահ, որն աջակցում է կրթական ծրագրերի: 2011թ. ի վեր «ԿԱԶԱ»-ի հետ հաստատած համագործակցությունն ինձ թույլ տվեց ավելի լավ հասկանալ այս կարևոր կառույցի նպատակները: 

Ես համաձայնեցի միանալ հիմնադրամի Հոգաբարձուների խորհրդին՝ հույս ունենալով, որ մասնագիտական տարատեսակ փորձառություններս կարող են օգտակար լինել և փոխլրացնել խորհրդի մյուս անդամների փորձառությունները: Շնորհակալ եմ նրանց վստահության համար և ուրախ եմ միանալ այս հիանալի մարտահրավերին:

Կարդալ ավելին

Միշել Մենի

Անդամ

Ինչու՞ «ԿԱԶԱ»-ն, ինչու՞ Հայաստանը: 

Այնպես պատահեց, որ 2016թ. հոկտեմբերին ես կնոջս ու ընտանիքիս վեց այլ անդամների հետ մեկնեցի ճամփորդության՝ բացահայտելու Հայաստանի սրբազան վայրերը:

Այդ ժամանակ մենք առիթ ունեցանք ծանոթանալու երկրի սրբազան ճարտարապետությանը Ֆաբիանի հետ, որն այդ թեմայի հայտնի գիտակ է: Նաև հնարավորություն ունեցանք գնահատելու Ազնիվի և նրա թիմի հմտությունն ու արհեստավարժությունը: Մեզնից ոչ ոք կապ չուներ Սփյուռքի հետ. այս ճամփորդությունն ընդամենը առիթ էր այցելելու ինքնատիպ մի երկիր՝ ծեծված արահետներից դուրս: 

Պետք է ասեմ, որ բոլորս տպավորված էինք այդ փորձառությամբ. Հայաստանը հայելու պես անդրադարձնում էր մեզ պատկերներ մեր սեփական անցյալից՝ անձնական ու մշակութային: Արդյունքը երաշխավորված էր: Ինչ վերաբերում է ինձ, պատմության և աշխարհաքաղաքականության հանդեպ իմ կիրքը և Արևելքի քրիստոնյաների պաշտպանության հարցում հետաքրքրվածությունը թույլ էին տալիս լրիվ օտար չզգալ երկրին: Սակայն պետք է խոստովանեմ, որ ծանոթությունը հայերի և հայ մշակույթի հետ եկավ լրացնելու այն, ինչ պակասում էր, որպեսզի ինտելեկտուալ, մի քիչ տեսական հետաքրքրությունս այս փոքրիկ երկրի նկատմամբ իսկական սիրո վերածվի: 

Ուստի, երբ Ռոբեր Դոլդուրյանը, որի հետ ծանոթացել էի այդ ճամփորդության ընթացքում, և որն ինձ համար իսկական ընկեր էր դարձել, հարցրեց՝ արդյոք կարող եմ փոխարինել իրեն «ԿԱԶԱ» հիմնադրամին կառավարման հարցերում աջակցելու իր առաքելության մեջ, ես անմիջապես համաձայնեցի: Իմ առաջին շփումները հիմնադրամի ղեկավարության հետ շատ հաճելի տպավորություն թողեցին. առիթ ունեցա գնահատելու տեղի թիմերի արհեստավարժությունը և այդ ամենի շարժիչ ուժ հանդիսացող մտայնությունը՝ Մոնիկի և Դարիոյի բարեհամբույր ու խանդավառ ղեկավարության ներքո: Բացի այդ, Մոնիկի, Դարիոյի, Վերոնիկի, Անահիտի և որոշ ժամանակով դեռևս Ռոբերի հետ ևս մենք մի Հոգաբարձուների խորհուրդ ենք կազմում, որի՝ փոխլրացնող հմտություններով օժտված անդամները, համոզված եմ, նշանակալի հավելյալ արժեք են բերելու «ԿԱԶԱ»-ի ծրագրերի զարգացմանը՝ հավատարիմ մնալով վերջինիս խարտիային և էթիկային՝ արժեքներ, որոնց ինքս խորապես դավանում եմ:

Կարդալ ավելին

Անահիտ Մինասյան

Անդամ